اصلاح طلبان در ایران با پیروزی در انتخابات هفتمین دوره ریاست جمهوری سال 1376 و با به قدرت رسیدن سید محمد خاتمی به‌عنوان رییس جمهوری اسلامی ایران با بیش از 20 میلیون رای، توانستند وارد عرصه حاکمیت بشوند و پس از آن، اکثریت مجلس ششم و شواری شهر اول را نیز بدست آوردند. انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری سال 1384 خروج کامل اصلاح طلبان از قدرت را در پی داشت. اصلاح طلبان قبل از آن در انتخابات شورای شهر دوم و انتخابات دوره هفتم مجلس شورای اسلامی که با ردصلاحیت کسترده همراه بود، هم شکست خورده بودند. اصلاح طلبان در آذر 1385 با کسب 4 کرسی از 15 کرسی شورای شهر تهران و پیروزی نسبتاً گسترده در دیگر شهرهاي ایران به حضور مجدد در قدرت امیدوار شدند.

شاید بتوان این واقعه را این بزرگ‌ترین رویداد سیاسی پس انقلاب در ایران نام نهاد. این واقعه نه تنها تمرکز سیاسی و قدرت در ایران را دگرگون ساخت، بلکه نشانه‌ی بزرگی از روحیه انقلابی مردم ایران بود. با وجود فشارهای وارده در طول مدت ریاست جمهوری آقای خاتمی این حرکت هنوز هم ردپای خود را بر روی سیستم سیاسی ایران بر جا گذاشته و از آن پس سیاست‌مداران محافظه‌کار و راست‌گرا در ایران با تردید بیشتری بر روی طرح‌های بلند مدت سیاسی خود تاکیید دارند. به هر صورت شروع حرکت دوم خرداد در ابتدا بیشتر به یک حادثه شبیه بود تا به یک رویداد برنامه‌ریزی شده، اما با حرکت سریع و غافل‌گیرکننده طرفداران این حرکت این حرکت به یک رویداد تاریخی تبدیل شد. بدین صورت که در مدتی نزدیک به چهار سال بسیاری از پست‌های حساس (یا به ظاهر حساس) در کنترل اعضای احزاب چپ‌گرا در ایران درآمده بود. به هر حال مرحله‌ی مهم در این حرکت را بیشتر می‌توان پایان تراژدی گونه‌ی این حرکت در ایران در نظر گرفت. گرچه حرکت دوم خرداد هنوز هم مانند آتش زیر خاکستر فعال است. اما سنگینی خاکستر عملکرد ناامید کننده‌ی آنها در طول مدت قدرت‌شان می‌تواند آنها را تا مدت‌ها در ایران در حاشیه نگه دارد.

اهداف اصلاح طلبان

اصلاح طلبان با اعتقاد به اصل نظام جمهوری اسلامی و ولایت فقیه، درتلاشند بعضی قوانین ضد حقوق بشری درایران را اصلاح نمایند . عده ای می گویند که احزاب اصلاح طلب برای ازبین بردن نظام تشکیل شده اند . اما اینطور نیست . این گروه برای اصلاحات آمده و از این رو اصلاح طلب نام دارند. اصلاحات از خوی بهتری نسبت به اصولگرایان برخوردار هستند . اصولگرایان درست مقابل این گروه قرار دارد . البته این دو گروه با هم درگیری نداشته اند و برخی اصولگرایان خود اصلاح طلب هستند . جریان اصلاحات که قبلا چپی ها نام داشته از سال 1376 بعد از پیروزی خاتمی شدت گرفته و دو دوره صاحب قدرت در ایران شدند . اصلاح طلبان علت از دست دادن قدرت را نداشتن نفوذ کافی میان مردم گفتند .

لیست اساسمی اصلاح طلبان

آذربایجان شرقی

بناب: رسولی صدیقی

سراب: مجید نصیرپور سردهانی

هشترود: محبوب حضرتی

میانه: سیدحسین هاشمی

مرند: سیروس سازدار

تبریز: دكتر مسعود پزشكیان

آذربایجان غربی

میاندوآب: دكتر محسن رائی

خوی: سیدابوالحسن موسوی

اردبیل

اردبیل: ولی آذروش، مالك رضایی

كرمی: نصیری

پارس‌آباد و بیله‌سوار: عباس‌ جهانگیرزاده

اصفهان

اردستان: دكتر احمد رمضانی

خمینی‌شهر: آقای اللهیاری

نائین: سید طباطبائی

نجف‌آباد: مجتبی طاهری

لنجان: آقای بزرگی

اصفهان: علی كردآبادی، مجتبی هاشمی

فریدن: شجاعی

ایلام

شیروان چرداول ایوان مهران: دكتر داریوش قنبری

بوشهر

بوشهر و دیلم و كناره: حسن قائدزاده

دشتستان: جهانشیر كدخداپور

دشتی: سیدمحمدمهدی پورفاطمی

دیر و كنگان: علی كرمی

چهارمحال و بختیاری

شهركرد: نصرالله ترابی

لردكان: آقای علیپور

خراسان شمالی

بجنورد: شهریاری، مرتضی صادقی

خراسان رضوی

نیشابور: غلامحسین مظفری، خانم مطهره سخاوتی

قوچان: هادی شوشتری

كاشمر: محمدعلی خباز

مشهد: آقای آفریده، آقای امینی، آقای موهبتی

درگز: محمد دلاور

فریمان: آقای مهندس شریفی

خوزستان

رامهرمز: آقای بهمنی

ماهشهر: جلال درویش

شادكان: دكتر عیسی مقدمی‌زاده

آبادان: عبدالله كعبی

زنجان

زنجان و طارم: آقای دكتر سعداله نصیری، جمشید انصاری

سمنان

سمنان: كواكبیان

سیستان و بلوچستان

زاهدان: پیمان فروزش

فارس

آباده: علیرضا فرود

لامرد و مهر: سیدحبیب حسینی، لامرد

فسا: یحیی تهمتن

فیروزآباد: ابوذر كرمپور حقیقی

قزوین

قزوین - آبیك: قدرت‌الله علیخانی

تاكستان: امیر طاهرخانی

كرمان

كرمان وراور: محمدعلی كریمی، دكتر محمود جواد فدایی

رفسنجان: شیخ حسین هاشمیان

شهر بابك: جعفر رضازاده

بافت: محمدتقی بختیاری

سیرجان: حسین دعاگویی

بم: دكتر اصغر مكارم

جیرفت: آقای اسلام‌پناه

كهنوج: مختار وزیری

زرند: دكتر حسین امیری خانمكانی

كرمانشاه

كرمانشاه: هدایت‌الله فرهادی، دكتر جهانبخش امینی، جهانگیر كرمی

اسلام‌آباد: شهریار منصوری

كنگاور: حجت‌الله رستگار

كهگیلویه و بویراحمد

گچساران: غلامرضا تاجگردون

بهمئی: لطیف رستاد

گلستان

گرگان: سیدسبحان حسینی، عبدالله میراكبری

علی‌آباد كتول: عین‌الله علاء

رامیان و آزادشر: غلامعلی كوهساری

لرستان

خرم‌آباد: محمد بهاروند، نورمحمد فردی بیراموند

درود و ازنا: آقای غلامرضا عبدالوند

بروجرد: حسین ستاری

كوهدشت: آقای علی‌محمد سوری لكی

مازندران

ساری: علی اسدی، علی‌اصغر یوسف‌زاده

نوشهر - چالوس: آقای دكتر محسنی

قائم‌شهر: آقای بزرگ‌نیا، آقای ولی‌الله رعیت

بابل: محسن نریمان

مركزی

خمین: آقای مقیمی

هرمزگان

میناب: دكتر علی‌ معلمی‌پور

بندرلنگه: آقای عبداله حسینی

بندرعباس - قشم و حاجی‌آباد: سیدمصطفی ذوالقدر

همدان

ملایر: عباس آریازند

اسدآباد: آقای خزایی

نهاوند: دكتر مهدی سنایی

بهار و كبودرآهنگ: علی یعقوبی

همدان: محمود نیلی، غلامحسین مجذوبی

یزد

اردكان: محمدرضا تابش

یزد: علی‌اكبر اولیاء

تهران

دماوند: محسن صفری

ساوجبلاغ: سیدعلی حسین

تهران : مجید انصاری، اسحاق جهانگیری، محمد صدر، اسدالله کیان ارثی، نجفقلی حبیبی، محمد اشرفی اصفهانی، محمود دعایی، علیرضا محجوب،سهیلا جلودارزاده، علیرضا رحیمی، جواد اطاعت، ابوالفضل شکوری، وحيد محمودی، الیاس حضرتی، سید کامل تقوی نژاد، محمد قمی، نرگس کریمی، الهه راستگو، حبیب عجایبی، خانم مینایی پور، حسن خلیل آبادی، دكتر عباسعلي زالي، قره يازي، افشين حبيب زاده، دكتر میررحیم نوربخش، خانم طیبه گلپايگاني، خانم دكتر خوش خلق، آقاي محمد جمشيدي گوهري، دكتر سعید معيد فر، سيد افضل موسوي